Microsoft: ο μεγαλύτερος και ο πιο προνομιακός προμηθευτής πληροφορικής του ελληνικού κράτους.
Η κατάρρευση των υπηρεσιών της Microsoft δεν αποτελεί ένα τυχαίο «τεχνικό ατύχημα» ή μια απλή δυσλειτουργία του δικτύου. Είναι η υλική αποκάλυψη της απόλυτης ψηφιακής υποτέλειας και της απώλειας κάθε ίχνους τεχνολογικής κυριαρχίας του ελληνικού κράτους, το οποίο έχει μετατραπεί σε έναν ακριβοπληρωμένο, αιχμάλωτο πελάτη των αμερικανικών μονοπωλίων της Silicon Valley.
Το πρόβλημα είναι βαθιά ταξικό και πολιτικό, και δεν λύνεται με αφελείς μικροαστικές φαντασιώσεις περί «μικρού κράτους» ή «κατάργησης του 80% των διαδικασιών». Η αποδόμηση της ψηφιακής αποικιοκρατίας απαιτεί μια ριζική υλιστική τομή, που αποκαλύπτει τόσο τη λεηλασία του δημοσιου χρήματος όσο και την πραγματική ταξική φύση του αστικού κράτους.
Το αστικό κράτος δεν είναι ένα «ανίκανο» ή «σπάταλο» σύστημα από λάθος. Είναι ο οργανικός διαχειριστής των συμφερόντων του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Η επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης να παραδώσει τη ραχοκοκαλιά της δημόσιας διοίκησης, της υγείας, της παιδείας και των κρίσιμων υποδομών στη Microsoft, την Amazon και την Google δεν έγινε από «άγνοια», αλλά ως συνειδητή πολιτική μεταφοράς τεράστιου πλούτου. Πρόκειται για συνειδητή αποικιοποίηση των δημοσίων υποδομών από τα μονοπώλια.
Εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ από τη φορολογία της εργατικής τάξης ρέουν αδιάκοπα προς τα ταμεία των πολυεθνικών για άδειες χρήσης, κλειστά ιδιόκτητα λογισμικά και ενοικίαση cloud- τεράστια, δαιδαλώδη γραφειοκρατικά συστήματα που είναι ευάλωτα σε ένα μεγάλο κραχ- τη στιγμή που η χώρα μετατρέπεται σε αποθήκη data centers που λεηλατούν το ενεργειακό δίκτυο και τους υδάτινους πόρους. Κάθε φορά που πέφτει το δίκτυο ενός ιδιωτικού μονοπωλίου, παραλύει μια ολόκληρη χώρα, αποδεικνύοντας ότι η «ψηφιακή διακυβέρνηση» είναι ένα θνησιγενές, ετεροκαθοριζόμενο κατασκεύασμα χωρίς καμία εθνική και κοινωνική θωράκιση.
Ανοιχτός κώδικας και κυρίαρχο Cloud
Εδώ και δεκαετίες, το ελληνικό κράτος διέθετε και εξακολουθεί να διαθέτει όλο το επιστημονικό και τεχνικό δυναμικό, δημόσια πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα, εξειδικευμένους πληροφορικούς στον δημόσιο τομέα, υποδομές όπως το ΕΔΥΤΕ, για να οικοδομήσει μια πλήρως αυτόνομη, δημόσια ψηφιακή υποδομή.
Η αναγκαιότητα καθολικής υιοθέτησης λογισμικού ανοιχτού κώδικα, είναι κρίσιμη όσο ποτέ άλλοτε!
Η μετάβαση σε συστήματα ανοιχτού κώδικα όπως Linux, PostgreSQL, Nextcloud, LibreOffice, ανοιχτά πρωτόκολλα επικοινωνίας, θα εκμηδένιζε το κόστος των αδειών χρήσης, θα εξάλειφε την ομηρία σε έναν προμηθευτή και θα επέτρεπε τον πλήρη έλεγχο του πηγαίου κώδικα από την κοινωνία, χωρίς κρυφές backdoor για τις μυστικές υπηρεσίες και τους data brokers.
Αντί να νοικιάζει υποδομές από τη Microsoft και την Amazon, το κράτος όφειλε να έχει αναπτύξει τα δικά του αποκεντρωμένα, δημόσια data centers εντός της επικράτειας, ελεγχόμενα αποκλειστικά από δημόσιους φορείς και εργαζόμενους, διασφαλίζοντας ότι τα ευαίσθητα δεδομένα (ιατρικοί φάκελοι, φορολογικά στοιχεία, μητρώα) δεν διασχίζουν τον Ατλαντικό για να τροφοδοτήσουν τους αλγόριθμους της ΤΝ και του surveillance capital. Αξιοποιώντας τους χιλιάδες επιστήμονες που σήμερα μεταναστεύουν, ή εξαναγκάζονται σε επισφαλή εργασία σε εργολάβους πληροφορικής (τους περιβόητους «εθνικούς προμηθευτές» που λυμαίνονται τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης), το κράτος μπορούσε να παράγει δικό του λογισμικό με μηδενικό περιθώριο ιδιωτικού κέρδους, αφήνοντας την τεχνογνωσία ως μόνιμη κοινωνική κληρονομιά.
Η ψηφιακή μετάβαση στην Ελλάδα δεν κατήργησε τη γραφειοκρατία. Την ψηφιοποίησε και την κατέστησε πιο αδυσώπητη, αδιαφανή και απάνθρωπη. Μετέφερε τον έλεγχο από το γκισέ στους αλγόριθμους, φορτώνοντας τον πολίτη με αμισθί ψηφιακή εργασία.
Το επιχείρημα της νεοφιλελεύθερης λογικής περί «μικρού κράτους που καταργεί το 80% των διαδικασιών» είναι εξίσου επικίνδυνο και αποπροσανατολιστικό. Το αστικό κράτος δεν είναι «μεγάλο» επειδή εξυπηρετεί τον λαό, αλλά επειδή έχει γιγαντωθεί ο κατασταλτικός, φορομπηχτικός και επιτηρητικός του μηχανισμός προς όφελος του κεφαλαίου, την ίδια στιγμή που συρρικνώνεται βίαια το κοινωνικό κράτος για την υγεία, την παιδεία, την πρόνοια. Η απλή «κατάργηση διαδικασιών» στο πλαίσιο του καπιταλισμού σημαίνει απλώς κατάργηση ελέγχων στις απολύσεις, στην εργοδοτική αυθαιρεσία, στην περιβαλλοντική καταστροφή και στη φοροδιαφυγή των μονοπωλίων.
Η πραγματική διέξοδος δεν είναι το «επιτελικό» ή το «μικρό» κράτος των αγορών, αλλά η ρήξη με τα μονοπώλια της πληροφορικής, η κοινωνικοποίηση των ψηφιακών υποδομών και η οικοδόμηση μιας τεχνολογίας ανοιχτού κώδικα που θα υπηρετεί τις κοινωνικές ανάγκες και όχι τα κέρδη των πολυεθνικών της Silicon Valley.
| moschov.dev |